Ik ben niet op zoek — en dat is mijn mooiste overwinning

Over waarom je eigen vrede bewaken geen wachtkamer is — en waarom joy óók productief mag zijn.

“Maar je bent zo’n mooie vrouw, hoe kan het dat je nog steeds single bent?”

Het is een vraag die ik de laatste tijd best vaak krijg. Mensen kijken soms bijna verbaasd, alsof single zijn een probleem is dat zo snel mogelijk opgelost moet worden.

Ze zien misschien de buitenkant en de energie die ik uitstraal. Maar ze zien niet alle bewuste keuzes die daaronder liggen.

Mijn antwoord is eigenlijk heel simpel:

Ik ben niet op zoek.

Niet omdat mijn hart gesloten is. Integendeel.

Ik geloof nog steeds in liefde. In verbinding. In iemand ontmoeten met wie het écht klopt.

Alleen voel ik geen behoefte meer om ernaar te zoeken, iets te forceren of steeds bezig te zijn met de vraag wanneer iemand op mijn pad komt.

Ik heb gemerkt dat wanneer ik te veel bezig ben met zoeken, vinden of bedenken waar iets naartoe moet, ik verder weg raak van mezelf. Voor je het weet, maak je ruimte voor iets wat helemaal niet beter voelt dan de vrede die je al had.

En juist die vrede heb ik zorgvuldig opgebouwd.

Ik heb geleerd dat heerlijk je eigen ding doen óók een bestemming mag zijn.

Joy is productive too

We hebben soms de neiging om te denken dat we constant “aan” moeten staan.

Dat we moeten groeien, presteren, bewijzen of alweer bezig moeten zijn met de volgende levensfase.

Maar soms zit groei juist in het genieten van wat er nú al is.

Laatst besloten mijn dochters en ik om toch niet naar een salsafeestje te gaan. Uiteindelijk stonden we thuis in onze pyjama’s door de woonkamer te dansen.

Niets bijzonders.

En tegelijkertijd alles.

Dat zijn de momenten waarop ik me weer opgeladen voel.

Joy is productive too.

Tijd besteden aan mensen en dingen waar je simpelweg gelukkig van wordt, is niet nutteloos.

Het geeft je iets terug.

Rust. Energie. Lichtheid.

En soms precies die zachte reset die je nodig hebt om daarna weer verder te kunnen bouwen.

Geen wachtkamer, maar eigenaarschap

Mijn single zijn is geen pauzestand totdat iemand langskomt.

Ik wacht niet tot mijn “echte leven” begint.

Dit ís mijn leven.

Ik geniet van mijn ruimte, mijn werk, de muziek, het dansen, mijn meiden, mijn vrienden en vriendinnen en alles wat ik aan het opbouwen ben.

Ik heb mijn leven steeds meer ingericht op een manier die bij mij past.

En die rust is me te kostbaar geworden om zomaar weer weg te geven.

Ik hoef mezelf niet langer kwijt te raken om ruimte te maken voor iemand anders.

Maar mijn hart is niet gesloten.

Helemaal niet.

Als er iemand op mijn pad komt, wil ik dat diegene niet de rust komt vervangen die ik nu heb opgebouwd, maar er iets moois aan toevoegt.

Ik wil liefde die mijn leven verrijkt.

Niet liefde waarvoor ik mezelf weer moet verkleinen, aanpassen of verliezen.

Dus nee, ik ben niet aan het wachten.

Maar ik ben ook niet gesloten.

Ik ben gewoon open, zonder op zoek te zijn.

En misschien is dat wel het mooiste verschil.

Want ik hoef niet meer te zoeken naar iets wat mijn leven compleet moet maken.

Mijn leven is er al.

Vol muziek, dans, werk, liefde, vriendschap, mijn meiden, mijn dromen en alles wat ik nog aan het creëren ben.

En als liefde daar ooit bij komt?

Dan mag die liefde iets prachtigs toevoegen aan een leven dat al van mij is.

Tot die tijd?

Geen wachtkamer.
Geen zoektocht.

Gewoon leven. Dansen. Bouwen. Genieten.

En misschien is dát wel mijn mooiste overwinning. 🤍