Waarom de rust waar je naar verlangde soms toch onwennig voelt

Over leren blijven in de rust die je zorgvuldig hebt opgebouwd.

Weet je wat ik soms vreemd vind? Ik kan verlangen naar een avond zonder plannen. En als die avond er dan is, denkt mijn hoofd alweer aan wat ik nog zou kunnen doen.

Een bericht beantwoorden. Iets in huis aanpakken. Alvast met morgen bezig zijn.

Ik hou juist van thuis zijn. Van mijn eigen sfeer, muziek en de ruimte om mijn avond in te richten zoals ik wil. Dus waarom voelt niets hoeven doen soms toch zo onwennig?

Mijn hoofd is niet meteen thuis

Ik merk dat rust nemen en rust voelen twee verschillende dingen zijn.

Mijn agenda kan leeg zijn, terwijl ik in mijn hoofd nog overal tegelijk ben. Dan hoef ik nergens heen, maar ben ik mezelf toch aan het opjagen.

Vroeger had ik zo’n moment misschien meteen opgevuld. Nu probeer ik er iets langer bij te blijven. Niet altijd met succes, hoor. Soms betrap ik mezelf er alweer op dat ik een taak zoek.

En dan denk ik: Rensca, je hoeft deze rust niet óók nog nuttig te maken.

Gewoon een avond die van mij is

Ik wil van mijn thuis geen plek maken waar ik alsnog voortdurend iets moet afronden. Ik heb juist zoveel aandacht gestoken in een leven en een huis waarin ik me goed voel. Dan wil ik er ook werkelijk zijn.

Soms betekent dat muziek aan en lekker bewegen. Soms betekent het dat ik op de bank zit en mijn gedachten nog even alle kanten op gaan. Ook dat mag onderdeel zijn van een rustige avond.

In mijn vorige blog schreef ik dat we niet hoeven te wachten tot we instorten om rust te nemen. Dit voelt voor mij als de stap erna: niet meteen weglopen van die rust zodra ze er is.

Dus als jij eindelijk tijd voor jezelf hebt en niet direct weet wat je ermee aan moet, herken ik dat. Misschien hoeven we die stilte niet meteen fijn te vinden.

Misschien kunnen we er eerst gewoon even in blijven.