Voor de vrouw die leert om het stuur van haar leven weer zelf in handen te nemen.

Wat ik leerde vanaf de achterbank

Schenk nog eens in, want ik moet je echt even iets vertellen. ☕️

Gisteren zat ik dus op de achterbank. Mijn dochter had rijles en ik mocht mee.

Nou, geloof me: als je gewend bent om altijd de boel te regelen, te organiseren en de touwtjes in handen te hebben, is dat héél heftig voor je controlefreak-gehalte.

Je zit daar maar achterin. Je kunt niet sturen, je hebt geen rempedaal aan jóúw kant... Je moet het simpelweg loslaten.

But while sitting there, schoot er ineens een heel andere realisatie door mijn hoofd.

We horen tegenwoordig overal dat we áltijd in de driver’s seat moeten zitten.

“Pak de regie!” “Bepaal je eigen koers!”

Maar als ik heel eerlijk ben?

Ik heb ook jaren gekend waarin ik voor mijn gevoel totaal niet aan het stuur zat.

De situatie, het verleden, of de dynamiek met anderen bepaalden de richting. Ik zat op de achterbank en keek toe hoe de rit verliep, soms met flinke angst in mijn schoenen.

En weet je wat ik me gisteren ineens besefte?

Die achterbank is geen verloren tijd geweest.

De blinde vlekken en de route leren kennen

Juist omdat ik toen niet hoefde te sturen — of simpelweg niét kon sturen — heb ik dingen gezien die de chauffeur compleet miste.

De achterbank geeft je namelijk een heel uniek, scherp perspectief.

Als je achterin zit, zie je haarscherp waar de auto hobbelt, welke afslagen destructief zijn en wat er misgaat. Ik leerde toen heel nauwkeurig hoe ik in elk geval nooit meer wilde rijden.

Je kijkt noodgedwongen meer naar buiten en observeert de omgeving. Je leert gevaren en patronen in het leven herkennen nog vóórdat ze echt opduiken.

Je grijpt misschien niet meteen naar het stuur, maar je bent wel aan het incasseren, verwerken en begrijpen hoe de motor écht werkt.

“A painful past never defines the power of your future.”

Die quote deelde ik gisteren niet voor niets.

Als je maar lang genoeg achterin hebt gezeten en hebt geobserveerd, komt er een dag dat de auto stopt.

De deur gaat open, en jij stapt uit om naar de voorkant te lopen.

Die tijd op de achterbank heeft me niet gebroken; het heeft me de ultieme handleiding gegeven.

Jij bent nu de beste bestuurder

Soms zijn we zo boos op de periodes waarin we de controle kwijt waren, dat we vergeten wat die tijd ons heeft gebracht.

Maar girl, kijk eens naar jezelf.

Je bent destijds misschien niet als chauffeur begonnen.

Maar door alles wat je vanaf die achterbank hebt gezien en hebt doorstaan, ben je nu wel de allerbeste bestuurder van je eigen toekomst geworden.

Je weet waar de valkuilen liggen. Je weet welke wegen doodlopen. Je weet wanneer er op de rem getrapt moet worden.

Je hebt je 'rijbewijs' verdiend in het echte leven.

Dus je hoeft niet meer te twijfelen of je het wel kunt.

Je hoeft de navigatie niet meer over te laten aan mensen die de bestemming niet begrijpen.

Je mag de controle over je eigen rit opeisen, simpelweg omdat niemand anders weet hoe zwaar de weg achter je was.

Gordels om. Vanaf nu bepaal jij de koers.

Kiezen voor jouw eigen rit

Dit is ook waarom ik mijn e-book Ik kies mezelf zonder schuldgevoel heb geschreven.

Voor de vrouw die te lang op de achterbank heeft gezeten, hopend dat de chauffeur de juiste afslag zou nemen. Voor de vrouw die nu zelf naar voren stapt, maar die overgang soms nog spannend vindt.

Het helpt je om zonder schuldgevoel 'nee' te zeggen tegen routes die niet voor jou zijn bedoeld, en vol overgave 'ja' te zeggen tegen je eigen bestemming.

Want de driver's seat claimen hoeft niet hard te zijn. Het mag stap voor stap.

Als je voelt dat het tijd is om zelf het stuur vast te pakken, bekijk het e-book dan hier: Ik kies mezelf zonder schuldgevoel.

Vraag voor vandaag

Op welk vlak van je leven zit jij voor je gevoel nog te veel op de achterbank?

Welke waardevolle les heb jij meegenomen uit een rit die pijnlijk was?

And what is your next turn?

Niet morgen wanneer de weg helemaal vrij is. Vandaag.