De muur om je hart mag omlaag

“Zachtheid is geen gebrek aan ruggengraat, het is het hebben van een kompas dat altijd naar je eigen vrede wijst.”

Hey meis, laten we even echt praten. Hoe vaak heb jij de afgelopen week dat masker opgezet? Dat masker van “het gaat goed hoor” en “ik regel het wel”?

We zijn zo gewend geraakt aan het zijn van de sterke vrouw, dat we soms vergeten hoe het voelt om gewoon te zijn. Niet altijd sterk. Niet altijd beschikbaar. Niet altijd degene die alles draagt.

Sinds ik terug ben in Nederland en de landing in de realiteit echt is ingezet, merk ik hoe snel die oude reflexen weer opduiken. Het koude weer, de volle agenda’s, de verwachtingen… voor je het weet trek je dat harnas weer aan. Je wordt hard voor de buitenwereld, maar als we eerlijk zijn: vooral keihard voor jezelf.

Muren versus Grenzen

Ik krijg vaak de vraag: “Surensca, als ik mijn grenzen stel, word ik dan niet een ijskonijn?” Ik snap die angst. We denken vaak dat we moeten kiezen tussen pleasen of een muur optrekken. Maar dushi, een muur is zwaar. Het kost energie om hem overeind te houden. En vaak sluit je daarmee niet alleen anderen buiten, maar ook jezelf.

In mijn eerdere blog schreef ik al: “Mijn glas is al vol”. En dat is precies de kern.

Een grens is geen muur die iedereen buiten sluit. Een grens is een deur. Jij bepaalt wie er binnen mag. Jij bepaalt onder welke voorwaarden. Jij bepaalt hoeveel toegang iemand krijgt tot jouw energie, jouw zachtheid en jouw innerlijke wereld.

En juist wanneer jouw innerlijke huis veilig voelt, hoef je niet hard te worden om jezelf te beschermen. Dan mag zachtheid weer terugkomen. Niet als zwakte, maar als rust. Niet als onzekerheid, maar als helderheid. Je bent niet hard voor de wereld; je bent helder voor jezelf.

Bachateando door het leven

Toen ik laatst weer op de dansvloer stond bij Strictly, voelde ik het opnieuw zó duidelijk. Als je Bachata of Salsa danst, kun je niet stijf of hard zijn. Je moet meebewegen met de muziek, met je partner, maar vooral met je eigen lijf.

En misschien is dat precies wat zachtheid ook is: niet jezelf verliezen, maar leren meebewegen zonder jezelf te verlaten. Dat is voor mij de essentie van de vrijheid om te dansen: je eigen ruimte innemen zonder excuses.

Echte zachtheid is een superpower. Het is de moed om open te blijven in een wereld die je soms liever laat dichtklappen. Misschien heb jij die muur ooit nodig gehad. Misschien heeft hij je geholpen om te overleven. Maar wat je ooit beschermd heeft, hoeft niet voor altijd te blijven staan.

Misschien mag hij nu een stukje omlaag. Misschien mag jij weer thuiskomen bij jezelf. Je bent prachtig in je zachtheid, dushi. Je bent genoeg, precies zoals je nu bent. Zonder hollen. Zonder bewijzen. Zonder dat constante dragen. Gewoon jij.

Poco a poco,

Met een warm hart,

Surensca